Bu gün sokakta onlardan beş adet daha gördüm. Sayıları gittikçe çoğalıyor. Gazete büfesindeki adamı da ele geçirmişler. O da onlardan. İşlerine gidenler, her zamanki müşterileri, gelgeç insanlar, sabah gazetelerini alıyor, ona gülümseyerek selam bile veriyorlar. Allahım çıldırmak üzereyim kimse onun ne olduğunu görmüyor mu?

"Asıl güç olan, Merih'teki kentleri çizmekti. Hem insana yabancı gelecek, hem de insanları yadırgatmayacak bir yapı oluşturmanın güçlüğünü düşünün... Sanatçının en yaratıcısı bile kolay kolay gelemez bu işin üstesinden... İnsanların yadırgamamaları için bir benzerini daha önce görmeleri, hiç değilse hayal-meyal hatırlamaları gerekir. Bizim Solly günlerce uğraştı bu iş için... Sonunda, ortaya biraz Bizans mimarisi, biraz da Frank Lloyd Wright karışımı bir şey çıktı. Gerçi yapılarda kapılar vardı, ama, bu kapılar hiç bir yere açılmıyordu. Varsın açılmasın. Senaryonun gerektirdiği cambazlıklara, kılıç oyunlarına yetecek kadar serbest alan olsun sette..."

Timur yasak olduğunu biliyordu. Ama Garsi Amca'yı bir kez daha görmek için inanılmaz bir istek duyuyordu. Ayrıca yakalanırsa kendisine ne yapacaklardı ki? Omuzlarını silkti. Ayağa kalktılar. Sanki sessiz bir anlaşma yapılmış gibi, Timur'un dairesine doğru yürümeye başladılar. Siriya artık alaycı bir şekilde bakmıyordu. Gözlerinde nerdeyse hayranlığın izleri vardı.

Karşıdan gelen uzaylıya, başımla bir günaydın çakıyorum.‘Günaydın’, ztbıızzt. Bu türler böyle. Zıtlayıp, bıztlayıp yaşayıp gidiyorlar. Bir merhaba da, ondan sonra gelene. ‘Aman aman, şuna da bakın suratsızın teki’. Hortumlarından fışkıran yeşil sümüğü beni başımdan ayağıma dek… Sırılsıklamım. Bir, en çok iki saniye içinde o sümük buharlaşacak, allahtan. Yoksa, biz insancıkların hali nice olurdu. ‘Yok yok, kalsın’ diyorum. Bugünlük bu kadar sıcakkanlı olmak bana yetti de arttı bile.

"Çok ilginç" dedi, "Şu anda da üstünde durduğum bir konuyla çok yakından ilgili... Bilimsel bir makale konusu olamayacak durumda... Ama, hiç değilse anlatırsam rahatlarım .Görüşlerinizi de bu arada almış olurum... Bizim çalıştığımız alanlarda gizlilik dereceli damgaları uluorta, her şeye basıyorlar. Neyse ki, Dr. Grinnell'in araştırmalarıyla şimdiye kadar pek ilgilenen çıkmadı. Birisi durumu fark edip de eline 'çok gizli' mühürünü alana kadar bu konuda rahatça konuşabilirim."

Tarla-sürücü, iki bin dönümlük tarlanın üst toprağını havalandırmayı bitirdi. Son açtığı yarığı bırakarak, karayoluna doğru tırmandı. Nasıl ve ne kadar çalışmış olduğunu kontrol etmek için geriye baktı. Yaptığı iş oldukça fazlaydı; ancak ne var ki arazi kötüydü. Dünya'nın diğer yerleri gibi burası da aşırı ekim ve nükleer bombardımanların uzun kalıcı etkileri sonucu işe yaramaz hale gelmişti. Normalde toprağın bir süre nadasa bırakılması gerekliydi ama Tarla-sürücüye başka komutlar verilmişti.

Kadın, sokak taşlarının birbirini kesen çizgilerine basmamaya gayret ederek yürüyordu. Boştu elleri, deri pardösüsünün geniş cepleri, çizmelerinin, saçlarının arası da. Silahsızdı, savunmasızdı. Yürüyordu, tek başına. Çıplak, korunmasız, kolay bir av. Yumuşacık, etli butlu bir piliç.Ağızlara layık. Bol Enerji Dijital mezarlığına sunulacak kutsal bir adak, çıtır çıtır, taptaze bir kurban.

Isaac Asimov'un Robot Tarihinin başlangıcı olan "Ben, Robot" kitabının giriş bölümü ve ilk öyküsünü.

"Evrenin, insan hırslarıyla mükemmel uyum içinde olmaya gereksinimi yoktur."
                                                                                                       Carl Sagan

Plüton şimdi hadid noktasında, Güneş'e ve Dünya'ya, olabileceği kadar yakındı. Böyle bir fırsat değerlendirilmezse çok yazık olurdu.Biz de kalkıp geldik. Bir iyon jetinin üstüne yerleştirilmiş plastikten şişirme bir çadırın içinde bir buçuk yıl geçirdik. Bu kadar uzun süre birlikte olunca, üstelik hemen hiç yalnız kalamadığımız bir durumda birbirimizden nefret etmemiz gerekirdi. Etmedik.

Yirminci yüzyılda üç büyük buluş gerçekleştirilmiş ve trajik bir biçimde yitirilmişlerdi.  Bu buluşlar Görünmezlik, Yaralanmazlık ve Ölümsüzlüktü. Nasıl yitirildiklerini ise Fredrick Brown'un ilginç öyküsünde bulacaksınız...

Uzaylılarla ilk temasımız nasıl olacak? Bu olay ölümüne bir savaşa mı yol açacak? Yoksa, ölümsüz bir dostluğumu başlatacak?

Arthur C. Clarke, o doyumsuz üslubu ile yine karşınızda. Heyecan ve tat dolu bir bilimkurgu öyküsü.

Gösterinin sonunda ipnotizmacı deneklerine "Uyanın!" dedi.

Uyduların fikir babası Clarke'dan ay üzerine bir öykü.Bakalım, büyük usta, ayda yaşam konusunda dediklerinde de haklı çıkacak mı?

Öykünün odak noktası, savaş ve bilgisayar meraklısı bir kraldır. Öylesine ki, bilgisayar büyüyüp, güçlenip daha akıllı oldukça, savaşlar kazanılır, savaşlar kazanıldıkça bilgisayarın, kral gözündeki gücü artar. Bir bitmeyen bir dairedir bu.Sonunda gerçek bir rakip çıkar kral ve bilgisayarın karşısına. Bir ejderhadır bu. Kim kazanacaktır savaşı ve nasıl? Şimdiye kadar okuduklarınızdan çok değişik ve sürükleyici bir öykü.

Savaş rüzgarlarının estiği bu günlerde, Bradbury'den muhteşem bir anti-savaş öyküsü...

Asimov Bilgisayarı ile hayatının kadınını arayan bir programcının hikayesini anlatıyor.Ama bilgisayardaki hesap çarşıya pek uymuyor...

Genç adamın işi güneşi gözlemekti. Derken bir patlamanın ardından yepyeni bir şey fışkırdı güneşten...

Duvardaki kapının sırrı?

Bilimkurgunun en önemli yazarlarından Heinlein, ayda bir kaza sonucu mahsur kalan bir gazetecinin başına gelenleri anlatıyor.

Yazarın ilk bilimkurgu öyküsü...Mutant temasını işleyen bir BK klasiği...

Arthur C.Clarke'ın ünlü kahramanı Harry Purvis bu kez En Güzel Melodi'nin öyküsünü anlatıyor. Hani şu aklımıza takılıp, beynimizde devamlı çalan melodiler vardır ya...

Uzayda ok atarak gelen bir Amerikalı astronot. Olayı hayret ve birazda korkuyla izleyen Sovyet uzay gemisi. şarlatanlık mı, tuzak mı? Ve sonra... Beklenmedik değil, beklenen sonuç.
Nefis bir bilimkurgu öyküsü...

Avustralya'nın göbeğinde yerçekimini hiçe sayan 6-7 km. yüksekliğinde bir dağ yükselir".Arthur C.Clarke'ın ünlü kahramanı Harry Purvis bu kez yerçekimi hiçe sayan bir öyküyü böylesine dile getirir. Gerçekçiliği bir yana,Purvis'in uçan dairecilere, inanmazlığının bir yanıtıdır bu.

Model VI bilgisayarın üzerinde asılı duran haça dik dik bakıyorum ve ömrümde ilk kez kendi kendime onun boş bir sembol olup olmadığını soruyorum.

BK Öykülerinde anlatılanlar için kimileri "imkansız" der. İşte Frederic Brown bizlere böylesi imkansız (!) bir öykü sunuyor: Acaba... 

Uzaylılar neden Jüpiteri satın almak istiyorlar? Büyük ustadan ilginç bir öykü... 

Ursula LeGuin'den fantastik öğelerde içeren bir öykü.

Asimov'dan kısa ama anlamlı bir öykü...