Bilinen Yaşam Biçimleri Parkı görevlilerinden Scanik gözüne inanamadı... İki uzun elinin orta parmaklarını yarım daire biçiminde büktü, sarımsı yeşil renkli oval yüzünde, bir kulağından diğerine uzayan geniş gözünü ovaladı eski bir alışkanlıkla. Gördükleri, yine inanılmazdı!

"Geçen ay, nikâh memurlarının grevi yüzünden, abim evlilik tarihini ertelemek zorunda kaldı". Bu lafın ardından, yerin onlarca metre aşağısında, basit bir mesajı yerine iletmekle görevli olan birlikteki herkes, gülmeye başladı.

Evet, sayın seyirciler, Avrastis Devleti kaynaklarının haber merkezlerine çektiği bilgilendirme mesajında, on senede bir yapılan, Dünya’nın diğer bölgelerinden alınan göçmen insanların oluşturduğu seçimin sonuçlandırıldığı bildirildi. Buna göre, yirmi bir değişik ırktan, yetmiş beşi kadın, yetmişi erkek olmak üzere 145 insan, Avrastis Devleti’nin açtığı sınava girmeye hak kazanmıştır.

"Dünya yaşanacak bir yer değil aslında Kemal. Birbirimizin gırtlağını parçalamak için türlü düzenler kuruyoruz. Bu uzaylı da gelmiş bu gezegeni istiyor! Salak ne istediğinin farkında değil!" diye sinirli sinirli söylendi Paşa. Paşa arada böyle nedenli nedensiz parlardı ve onu tanıyanlar bu zamanlarda onu sessizce soğumaya bırakmanın en iyisi olduğunu bilirdi.

Hemen arkasından ekledi titrek ses; “Tebrikler! Olgun yaşamınız bugün fazladan 20 yaşam puanıyla ödüllendirilecek.” Bu iyiydi işte 20 puan demek yepyeni bir program denetim kartı demek olabilirdi. Ona yükleyebileceği senaryoları düşündü. Yeni fantezilerin sıcak dalgaları yayıldı beyninde, yeni hastalıklar yepyeni sapıklıklar beyin kıvrımlarında gezindi kısa bir süre. Ama kaba sapıklıklardan çok daha korkunç günahlar bekliyordu onu. İşe yetişmeliydi.

Eskiler bina yapmasını biliyormuş Kemal" diye konuştu, ikinci komutanına. "2012 depreminde şehrin neredeyse tamamı yıkıldı ama Ayasofya, Camiler ve Hisarlar ayaktaydı.. Bu gün hala ayaktalar. Buna ilahi bir anlam vermeli miyiz sence?" diye ifadesizce konuştu, emeklilikten zorunlu olarak geri gelmiş olan Paşa. Kullandığı saldırı helikopterini geri çevirdi ve rotasını vurucu üs olarak kullandıkları Yenişehir inşaat sahası olarak belirleyip otomatik pilota bağladı.

5 bahar önce; uyandırıldığımda aklıma ilk su içmek gelmişti. Çok susadığımı hatırlıyorum. İkinci aklıma gelen ise hastalığımdı. Beni uyandırdıklarına göre iyi bir düşünceyle, çare bulunmuştu hastalığıma. Bu arada sanırım daha öncesine gitmeliyiz, ben kendimi tanıtmadım; adım, Deniz. 32 yaşında varlıklı bir ailenin tek çocuğuyum. Kanserim.

Belki bilgisayar sistemlerinde bir şey bulabilirim" dedi Gökmen.Ne de olsa şirketteki birçok şey bu sisteme bağlı.Kapılar,kasalar,kitaplar,defterler...Bu sistem sayesinde kapılara "kapan" deyince kapanıyor,bir şey yazmak istediğimizde ise sadece konuşuyorduk.Sistem bizim yerimize gerekeni yapıyor nasılsa.

Bir süre daha ilerledikten sonra tünel bitti. İlk girdiği yere benzeyen başka bir boşluğa çıkmıştı. Üzerinden yansıyan ışıklar karşısındaki duvara vurduğu anda kalbinin duracağını hissetti. Sadece kendisinin duyduğu bir çığlık kalbinin derinliklerinden yayılarak elbisesinin içinde çalkalandı.

Sonra aklına, şimşek gibi bir fikir çaktı. Neden olmasındı ki? Pekala, NASA'da Türk çalışanlar olabilirdi. Hatta babası ona her zaman, “NASA'nın yarısı Malatyalı,” demez miydi? Babasının bu cümleyi dalga geçmek için söylediğini zannetmiyordu. Belki de sadece muhabbet etmek isteyen biri vardı karşısında. Ama neden ismini söylemek istemediğine bir anlam veremiyordu. Bütün kötü fikirleri aklından atıp, Yabancı'nın sorduğu soruları cevaplamaya karar verdi.

“2169 yılını da bitirdik ve dünya değişiyor, bunu durduracak gücümüz yok. Her zaman böyle oldu her seferinde bir ırk yok oldu ve diğeri doğdu. İnsan oğlu yapabileceğinin en iyisini yaptı, her konuda mükemmeli yakaladı ama sonumuz sinsice yaklaşıyor. Hiç beklemediğimiz bir anda yok olacağı”

Bıktım artık ayrımcılıktan! Beni tanıyan insanların takındığı önyargılı tavır, doğru bir davranış biçimi değil. Hem beni oluşturan yine siz değil misiniz? Beni aşağılamak için mi oluşturdunuz? Buradan bütün insanlara sesleniyorum : Ben bir insanım ve insanca yaşamak istiyorum. Beni toplumdan ayrı tutmayı bırakın artık. Ben canavar değilim...

Çok geçmeden dev ekranın önündeki dar boşlukta, ince laser demetlerinin ayırdığı küçük bir alan ve hemen ardından da Treton’un bir Sarton taklidi olan kırmızı hologramı belirdi.

Engin’in kendisine ait bir ulaşım aracı yoktu. Ve bu logo tasarımı şirketindeki işine girdiğinden beri de; böyle bir aracı edinmesini sağlayacak yeterli bir meblağı hala toparlayamamıştı. İyi kazanıyordu ama ona göre bu yeterli değildi. Özellikle de bir araba için. Her zaman hayalinde fiber karbon bir kaportaya sahip, uçabilen bir Porsche’yi canlandırırdı. Bir gün ona erişebileceği bir zamanın geleceğinden, arkadaşlarına ve sokaktaki kozmo-egzotik piliçlere hava atabileceğinden emindi.

Sevgili günlük; daha önceki sayfalarda okumuş olabileceğin gibi yeniden dirilmemden sonra doktorların benimle birlikte mezara giden günlüğümü elime tutuşturduklarından bahsetmiştim ve bununla birlikte; bana ses kaydı yapabilen, hem harita hem kimlik vazifesini görebilen, mikro ölçülerde hazırlanmış adına PAD denilen bir aleti günlük olarak kullanmam için verdiklerinden söz etmiştim.

O sırada benim “Sinem” adında bir kız kardeşim olmadığı aklıma geldi. Az önce gelen kişi kimdi ve ben neden ona, “hanımefendi kusura bakmayın, benim Sinem isminde bir kız kardeşim yok”, demediğimi hiç bilmiyordum. Sonra duvara tekrar baktığımda lekenin biraz daha büyümüş gibi olduğunu gördüm. Ayla Hanım da ortalıktan kaybolmuştu.

Ana filodan ayrılalı bir hayli zaman geçmişti. Bir onarım işinin bu kadar uzamasına kızıyordu. Görev kendisine verildiğinde kızgınlıkla "kendim hallederim" diyerek yardımcı da istememişti. Arıza büyüyüp iletişim organlarını da etkileyince kargo gemisinde yapayalnız kalmıştı. Sonra konvoy yoluna devam edince uzayın bilinmeyen bir parçasında kaybolmuştu. Diğerleri kendisini bulasıya kadar durumu idare etmek zorundaydı. Kendisini buralara gönderen bölüm subayına bir kere daha lanet okudu.

Kamars hızla Cızmıntın yanına sokuldu ve gözlerini, pembemsi yıldızlarla dolu gökyüzüne doğru cevirdi. Artık kayan bir yıldız görmeleri an meselesiydi. Gökten gelen ışığı çıplak gözle ilk gören Kamars oldu. Işık önce küçüktü fakat her geçen zaman diliminde biraz daha büyüyordu. Onu gözden kaçırmamak için var güçleriyle dağları, tepeleri  hızla aşmaya başladılar. Her zıplayışlarında ya bir vadiyi geçiyorlardı yada bir tepeyi aşıyorlardı. Işığın yüzeye yaklaştıkça büyümesinde görülen artma, ona biraz daha yaklaştıklarının habercisiydi.

O bir sibernetik uzmanıydı. Yıllarını ‘Yapay Zeka’ ‘Artificial Intelligence A.I.’ araştırmalarına vermişti. Geçimini sağlayan işinin yanında, kendine kalan özel zamanlarda gizlice özel bir proje geliştirmişti.

O bir sibernetik uzmanıydı. Yıllarını ‘Yapay Zeka’ ‘Artificial Intelligence A.I.’ araştırmalarına vermişti. Geçimini sağlayan işinin yanında, kendine kalan özel zamanlarda gizlice özel bir proje geliştirmişti.

Çok gelişmiş bilgisayarların, sorunlarının da çok değişik olabileceğini hiç düşündünüz mü?

Dağda mahzur kalan iki insan ve başlarına gelenler. Kara mizahla süslü bir bilimkurgu öyküsü.

Kuzey Anadolu fay hattı komplosuyla tanınan Mehmet Emin Arı, bu seferde kendini Güneydoğudaki esrarengiz bir olayın içinde buluyor...